Geurinfo

Aqua Marine

De letterlijke vertaling van Aqua Marine is zeewater.
Aqua Marine is daarom ook een verfrissende geur welke zeer goed helpt om nare geuren te verdrijven ne hiervoor in de plaats een frisse, welkome geur te verspreiden.

Varens, in de traditionele zin van de naam, zijn vaatplanten. Ze hebben wortels, die het water uit de grond of uit het water halen, of ze ontbreken.

Een varen heeft zowel vruchtbare bladen, waar de sporen zich op bevinden, als onvruchtbare bladen zonder sporen.

De meeste soorten hebben een wortelstok (rizoom), een kruipend stuk stengel onder de grond. Net als mossen, wolfsklauw enzovoort, vermenigvuldigen varens zich door middel van sporen, dit in tegenstelling tot de zaadplanten.

Alle Europese varens zijn kruidachtige planten met bladen die uit de wortelstok ontspringen. Elders komen varens voor die met de stengels een schijnstam vormen, zodat een 'boomachtig' uiterlijk ontstaat: boomvarens.

De varens zijn al een zeer oude plantengroep waarvan fossielen bekend zijn uit het midden van het Devoon. In het Carboon was de groep zeer talrijk en vormenrijk. Hoewel de meeste van deze soorten in het Perm zijn uitgestorven, is de groep altijd nadrukkelijk aanwezig geweest; zie voor een overzicht fossiele varens.

Naast de 'echte' varens worden onder deze naam ook de varenachtigen (engels: fern allies) verstaan - waaronder de paardenstaarten, de Psilotopsida met de addertongfamilie, en de Marattiopsida, maar zonder de Lycophyta (wolfsklauwen en biesvarens), die een zustergroep zijn van de varens.

Citroengras (Cymbopogon citratus) is een plant uit de grassenfamilie (Poaceae). De soort wordt gebruikt in de Aziatische keuken, met name de Thaise, Indische, Vietnamese en Indonesische keuken. De plant is bekend van groeiplaatsen in India, Afrika, Australië en Amerika.

De bladeren van de plant worden gebruikt in de keuken. Ze hebben een zure, frisse, citroenachtige smaak. Het kruid is ook in poedervorm verkrijgbaar. Citroengras wordt niet rauw gegeten. Doorgaans worden stukken citroengras meegekookt of -gestoofd in gerechten, waaruit ze vóór consumptie van de gerechten verwijderd worden.

De Indonesische naam is serai, In Nederland wordt meestal de benaming sereh gebruikt.

Geneeskundige werking:
bij een onzuivere huid (jeuk, puistjes etc.), bloedarmoede en afbrekende nagels. Het werkt ook verkoelend, bloedstelpend en aderversterkend. Veel mensen zijn gevoelig voor citroen olie, probeer daarom voor gebruik de olie met 1 druppel op de binnenkant van de elleboog uit. Als er binnen een uur geen irritatie of rode plek optreed kun je de olie gebruiken. Niet in bad gebruiken!

Bron: Wikipedia

Fragnipani

De Frangipani is een familie boom van de Plumeria rubra in trek in de tropen als de wit bloeiende pagedeboom, zowel ook in het rood.
Beide familie van de acutifolia dragen heerlijke geurende bloemen. In oost azie staat
de frangipani of pagodeboom symbool voor de onsterfelijkheid, omdat er zelfs nadat de boom in omgehakt nog bladeren en bloemen aan de takken verschijnen.

psychisch: de Frangipanigeur heeft een reinigende werking op de geest, hij geeft een vredig en harmonisch gevoel. De kalmerende werking vermindert spanningen en verzacht pijnen. De geur geeft een exotisch tintje aan de dagelijkse sleur.

spiritueel: mediteren met Frangipani brengt evenwicht tussen lichaam en geest. Het heeft een ontspannende werking op angsten.

Grapefruit

De grapefruit (Citrus ×paradisi) is een subtropische citrusvrucht. De tegenwoordige grapefruits lijken steeds meer op de pompelmoes (Citrus maxima). Enkele bekende rassen zijn: 'Duncan', 'Foster', 'Thompson', 'Ruby' 'Red' en 'Marsh'.

De grapefruitplant wordt meestal 5–6 m hoog, maar kan soms ook een hoogte tot 15 m bereiken. De bladeren zijn dun en donkergroen, en worden tot 15 cm lang. De bloemen zijn ongeveer 5 cm lang, wit en hebben 4 bloembladen. De vrucht heeft een gele schil en een diameter van 10–15 cm. Het vruchtvlees is naargelang de cultivar wit, geel of roze van kleur en een in segmenten verdeelde pulp. De smaak is - zoals bij alle citrusvruchten zuur -, en neigt ook enigszins naar bitter. Grapefruits worden ook toegepast in vermageringsdiëten, in de veronderstelling dat ze de stofwisseling en vetverbranding bevorderen.

Groene Appel

Groene appel is één van de meest verfrissende appel soorten.
Groene appel welke gebruikt is in zeep, shampoo en geurproducten staat dan ook voor een verfrissende sterke geur welke minder prettige geuren voor langere tijd weet te verdrijven.

Jasmijn

Lichaam: Is heel nuttig tijdens de bevalling. geeft verlichting bij baarmoederkramp en menstruatiepijn. Is heel goed voor een droge, gevoelige huid. Jasmijn vergroot de elastisiteit van de huid.
Emotie: Brengt optimisme, zelfvertrouwen en prikkelt de fantasie. Is heel heilzaam bij postnatale depressies. Staat bekend als afrodisiacum.

De Arabische jasmijn (Jasminum sambac) is een plant uit de olijffamilie (Oleaceae). Het is een tot 3 m hoge struik met klimmende of soms alleen overhangende twijgen. De bladeren zijn tegenoverstaand, eivormig tot elliptisch en 3-12 x 2–7 cm breed. Aan de onderkant springen de nerven duidelijk uit.

De witte bloemen groeien in dichte, eindstandige groepjes, waarvan er steeds maar een of enkele open zijn. De sterk geurende bloemen hebben een nauwe, 0,5-1,5 cm lange kroonbuis en een vijf- tot twaalfslippige kelk en kroon. De kroonslippen zijn 7-15 x 5–9 mm groot. In het midden van de bloem bevinden zich de twee meeldraden. De vruchten zijn bolvormig, zwart en 0,6-1,2 cm groot.

De Arabische jasmijn komt oorspronkelijk uit de Oude Wereld, vermoedelijk uit India. De plant wordt tegenwoordig overal in de tropen gekweekt. Zijn naam kreeg de soort omdat Arabische kooplieden de geurige bloemen al in de Middeleeuwen naar Europa brachten. De bloemen worden als aromamiddel gebruikt in jasmijnthee, net als de Kaapse jasmijn (Gardenia augusta). Ook wordt er olie voor parfums uit gewonnen. Voor Boedhisten en Hindoes zijn de bloemen een symbool van reinheid en daarom populair als offergave.

Veelal zijn vormen met gevulde bloemen in cultuur. Deze bezitten geen meeldraden en moeten daarom door middel van stekken worden vermenigvuldigd.

De Arabische jasmijn is de nationale bloem van de Filipijnen. Ook is het naast de maanorchidee en Rafflesia arnoldii een van de drie nationale bloemen van Indonesië. De Arabische jasmijn is tevens de nationale bloem van Tunesië en gaf zijn naam aan de Jasmijnrevolutie die in december 2010 in dat land uitbrak.

Geneeskundige werking:
helpt bij emotionele problemen zoals onverschilligheid en lusteloosheid., kan onverdund op de huid worden gebruikt. Jasmijn olie is 1 van de duurdere oliën, omdat de jaarlijkse productie vrij gering is. Jasmijn olie wordt in veel parfums gebruikt.

Kokos

Kokosnoot of klapper is eigenlijk geen noot maar een steenvrucht van de kokospalm, waarvan het mesocarp (het vruchtvlees) niet vlezig maar vezelig is. Daarbinnen zit het harde endocarp, dat het zaad omgeeft met drie duidelijk zichtbare kiemopeningen. Bij de kieming komt de kiem door een van deze openingen naar buiten. De drie kiemopeningen zijn de overblijfselen van de in aanleg uit drie vruchtbladen bestaande vrucht.

Het zaad bestaat uit één kiemlob, de palm is immers een eenzaadlobbigge, dat het transport van het reservevoedsel naar de kiemende plant verzorgt. Het reservevoedsel in het zaad bestaat uit wit, vet, vezelig kiemwit (endosperm), de kokos die onder andere gedroogd als kokosmeel in de handel komt en een half troebele vloeistof, het klapperwater (het vloeibare kiemwit). Bij een volledig rijpe vrucht bestaat al het kiemwit uit het vezelige kiemwit.

De vrucht bevindt zich in een groene bolster. Deze wordt na de oogst verwijderd, waarna de harige, houten noot verschijnt die in de winkels ligt. Het vruchtvlees wordt gebruikt in allerlei gerechten en voor de vulling van de chocoladereep Bounty.

Kokosolie (puur) verminderd haaruitval en is goed tegen dooie puntjes.
Daarnaast blijft je huid er soepel van en droogt minder snel uit.

Kurkuma

Kurkuma, ook wel koenjit of Indiase geelwortel genoemd, en vroeger ook tarmeriek, wordt gewonnen uit de plant Curcuma longa.Koenjit (kunyit) is de van oorsprong Maleise naam van de specerij. Het wordt gemaakt van de wortel van de plant. Het is een vast bestanddeel van kerriepoeder (curry) en geeft hieraan zijn gele kleur (die ook de bijnaam Indische saffraan verklaart). De specerij is mild bitter van smaak. Het merendeel van de kurkuma-oogst komt uit India.Kurkuma heeft een zeer duidelijk aroma. Het is een van de meest gebruikte ingrediënten in currygerechten en zorgt voor smaak en kleur.

Handen met kurkuma gekleurd voor een hindoestaans festivalGemalen kurkuma is vooral een gele kleurstof om andere kruiden en gerechten te kleuren. Het wordt bijvoorbeeld wel aan rijst toegevoegd om deze een gele kleur te geven. Het kruid wordt ook veel gebruikt in de fusion keuken.
Het kan ook worden gebruikt als kleurstof voor inkt.

Papier dat in een oplossing met kurkuma gedrenkt en vervolgens gedroogd is, wordt wel als reagens gebruikt om de aanwezigheid van een base (alkali) aan te tonen. Het krijgt bij aanwezigheid van alkalische stoffen een bruinrode kleur. Het omslagpunt ligt ongeveer bij een pH van 8-9.

Kurkuma wordt in Azie veel gebruikt om haar helende werking bij wonden en omdat het de mens scherp houd indien het regelmatig in aanraking komt met het lichaam.

Lavendel

Lichaam: Helpt uitstekend bij slapeloosheid, stress en is zeer pijnstillend. Helpt bij hartkloppingen en te hoge bloeddruk. Geeft een helder hoofd en geeft rust. Helpt bij migraine. Is een EHBO middel bij wonden bvb bij abcessen, acne, allergiën, blauwe plekken, brandwonden, eczeem, insectensteken, oorpijn, ontstekingen, psoriasis, zonnebrand, spierpijn, reuma.

Emotie: Helpt bij astma als de klachten een mentale of emotionele oorzaak hebben. Werkt goed tegen depressie, paniek , hysterie en waanvoorstellingen.
Lavendel heeft een genezende en zuiverende werking. De olie schenkt liefde en tederheid en beschermt tegen negativiteit. Lavendel stimuleert het denken en ontspant de zenuwen.

Lavendel (Lavandula) is een struik uit de lipbloemenfamilie (Lamiaceae).

Het geslacht is terug te vinden in veel tuinen omwille van de paarse kleur en de geur van de bloemen. De struik wordt niet hoger dan een meter en niet breder dan een halve meter. De bloemen zijn puntvormig en kunnen wel acht centimeter lang worden. Lavendel wordt ook als sierplant gebruikt.

Lavendel wordt gekweekt om de lavendelolie die geëxtraheerd kan worden uit de paarse bloemen. Deze olie wordt als geurstof gebruikt in cosmetica, zoals zeep en parfum. Daarnaast wordt lavendelolie bijvoorbeeld gebruikt in de aromatherapie. Ook kunnen lavendelkorrels in zakjes in kledingkasten worden gelegd. De kleren worden zo geparfumeerd door de verdampende etherische olie en volgens sommigen worden zo motten geweerd. Daarnaast worden de lavendelbloemen in Potpourries verwerkt.

Magnolia

Magnolia(Nederlandse naam Beverboom) is de naam van het typegeslacht van de Magnoliafamilie (Magnoliaceae). Het geslacht is in West-Europa niet inheems en is bij ons het bekendst vanwege de rijk bloeiende soorten en kruisingen die in veel tuinen en parken zijn aangeplant.

Magnolia's hebben ongedifferentieerde bloembladeren: de bloemen hebben een bloemdek bestaande uit bloemdekbladeren (tepalen). De bloemdekbladeren, de meeldraden en de vruchtbeginsels zijn spiraalsgewijs op de kegelvormige bloemas ingeplant. Deze bloembouw komt overeen met de oudst bekende fossiele bloemen en duidt erop dat de oorsprong van de groep in de buurt van de eerste bloemplanten moet liggen.

In de indeling van de Magnoliaceae die tot het eind van de twintigste eeuw gangbaar was, was Magnolia één van de grotere geslachten van de onderfamilie Magnolioideae. Met de introductie van moleculaire technieken voor onderzoek naar verwantschappen (DNA-sequencing) werd duidelijk dat het geslacht parafyletisch was Daarmee is de omgrenzing van het geslacht Magnolia in beweging gekomen. De benadering die door de meeste taxonomen wordt gekozen, is om alle andere geslachten van de Magnolioideae samen te voegen met het oorspronkelijke geslacht Magnolia, waarmee dan één groot geslacht ontstaat dat wèl monofyletisch is, en ongeveer 300 soorten telt.

De mango is een steenvrucht die in vorm varieert, afhankelijk van het ras. De vruchten zijn 5–40 cm lang, meestal asymmetrisch, ovaalvormig en vaak gekromd met aan het uiteinde een korte, brede tuit. Er bestaan echter ook rassen met bolvormige vruchten. De schil is tot 2 mm dik, glad en glanzend. De vruchten zijn rijp, groen, geel, oranje, rood of bontgekleurd. Het rijpe vruchtvlees is zacht en sappig, geel van kleur en vezelig tot bijna vezelloos. De vrucht smaakt zoet-aromatisch en verspreidt een zoete geur. De smaak hangt ook af van het gehalte aan terpentijn, wat bij goede rassen laag is. Aan de hand van de geur is ook de rijpingsgraad betrouwbaar vast te stellen, want er zijn immers ook vruchten die rijp groen van kleur zijn. De steenpit is houtig en afgeplat en zit stevig aan het vruchtvlees vast.

Rijpe vruchten worden als handfruit gegeten en onrijpe vruchten kunnen als groente worden bereid of worden ingelegd in zoetzure curry's. De bloesem van de mangoboom is ook eetbaar en levert bovendien een zoete honing. Het hout van de mangoboom kan worden gebruikt voor de fabricage van meubels.

De mango komt van nature voor in India waar de vrucht en de boom heilig zijn. De mango speelt een rol in de symboliek van het boeddhisme. Sinds 1830 wordt de plant wereldwijd in de (sub)tropen gekweekt, het meest noordelijk in Israël en Florida.

Mango bevat enzymen die eiwitten afbreken door de eiwitketens in stukjes te knippen. Mango is dan ook moeilijk met ijs, melk of vlees te combineren. Men blancheert mango daarom voor gebruik als mango in combinatie met zuivel of gelatine wordt verwerkt. Door dit blancheren worden de enzymen (proteasen) inactief.

Orchidee

De orchideeënfamilie (Orchidaceae) is een van de grootste plantenfamilies op aarde. Het aantal soorten wordt op zo rond de 20.000 geschat. Wereldwijd zijn meer dan duizend geslachten bekend welke verdeeld worden over tientallen subfamilies. Orchideeën worden ook wel eens kort orchis genoemd, wat ook de naam van een specifiek geslacht is.

 

Orchidee geeft een sterke bloemachtige geur af welke beslist niet overheersend aanwezig zal zijn.

In België en Nederland wordt de papaja vanuit Midden-Amerika, Azië, Midden- en Zuid-Afrika ingevoerd. Er is bij de aanvoer van de papaja weinig tot geen sprake van seizoenen; de vrucht is het hele jaar te koop.

De papaja is de vrucht van een meloenboom en wordt dan ook "boommeloen" genoemd. De vruchten groeien aan de stam van de boom. De papajaboom komt oorspronkelijk uit de dalen van Noord-Andes. De boom kan tot zes meter hoog worden. De stam is hol, de bladeren zijn groot en vingervormig. Er zijn verschillende ondersoorten papaja's.

Papajablad

De vrucht is rond tot ovaalvormig, circa 20 cm lang. Het gewicht van een – in België Nederland verkochte - papaja kan variëren van 300-500 g, alhoewel de vruchten 6 kg zwaar kunnen worden. Papaja's van dit gewicht worden echter niet geëxporteerd. De papaja heeft een gladde, dunne schil, die tijdens het rijpen verkleurt van groen naar geel-groen-gevlekt. Een rijpe papaja heeft zalmroze tot geel-oranje vruchtvlees, ruikt enigszins naar abrikozen, is boterzacht en smaakt zoet en meloenachtig. Het vruchtvlees van de papaja bevat geen vruchtzuren, met als gevolg de zeer zoete smaak. In het midden van de papaja bevindt zich een holle ruimte die gevuld is met zwarte pitjes, die niet gegeten worden. De zaadjes kunnen gedroogd worden en gebruikt als peper bij bepaalde gerechten.

In de tropen worden de pitjes gebruikt als een geneesmiddel tegen darmparasieten, vanwege de laxerende werking. Onrijpe exemplaren worden als groente gegeten.

De vruchten moeten geoogst worden als het rijpingsproces net is begonnen en te vroeg geplukte papaja’s kunnen niet meer narijpen. Het zijn kwetsbare producten voor de export.

Pepermunt

Lichaam: Werkt digestief, lever– en maagverstekend alsook verkoelend. Kalmerend en werkt goed bij migraine. Helpt bij misselijkheid. Is een uitstekend middel bij sinusitis en griep.

Emotie: Bevordert de concentratie en het geheugen. Stimuleert helder denken en verdrijft gevoelens van minderwaardigheid en egoïsme. Is een uitstekend middel tegen mentale vermoeidheid en depressie.

Pepermunt (Mentha ×piperita) is een plant uit de lipbloemenfamilie (Lamiaceae). Het is de plant die geleid heeft tot het maken van pepermuntjes.

Pepermunt is ontstaan uit een kruising van watermunt (Mentha aquatica) met aarmunt (Mentha spicata). De plant is in de zeventiende eeuw in Engeland gevonden in een veld met muntplanten. Het zaad van de plant bevat weinig kiemkracht ^[1]. Voor vermeerdering worden daarom vaak stukjes van de wortelstokken gebruikt. De plant wordt verbouwd in Engeland, Frankrijk, China, Japan en in Noord- en Zuid-Amerika. De plant is ongeveer 0,5-1 m hoog en heeft een zachtgroene kleur. Als het tijd is voor de oogst worden de planten afgesneden.

Daarna blijven de afgesneden stengels nog een tijdje op het land liggen om te drogen. De bladeren van deze plant hebben van zichzelf een kamferachtige smaak, maar na kruidenextractie ontstaat de typische pepermuntsmaak. Uit de bladeren wordt pepermuntolie gewonnen, maar ze worden ook in thee gebruikt. Als de planten droog zijn worden ze in pakken naar de fabriek gebracht. Daar wordt uit de planten pepermuntolie gewonnen, het belangrijkste onderdeel van pepermunt.

De eau-de-colognemunt (Mentha piperita f. citrata) is een vorm van de pepermunt en ruikt bij het wrijven over de bladeren naar eau de cologne.

Perzik

De perzik (Prunus persica) is een populaire vrucht. Ze bevat een harde houten pit net als de abrikoos, de pruim en de kers. Technisch zijn dit alle steenvruchten. De perzik is zelffertiel, en kan dus zichzelf bevruchten.

De perzik wordt voornamelijk gekweekt in Perzië (Iran) en de omgeving van de Middellandse Zee. De naam Perzik betekent Perzisch. Perziken komen oorspronkelijk uit het Chineze keizerrijk, maar zijn via het Perzische Rijk in Europa terechtgekomen.

De schil voelt een beetje pluizig aan. Een vorm zonder deze pluizige schil heet een nectarine. Behoudens de schil bestaat er geen wezenlijk verschil tussen perziken en nectarines. Een nectarine is dus geen kruising tussen een perzik en een pruim, zoals soms wordt verondersteld.

Binnen de rassen wordt wel onderscheid gemaakt naar de kleur van het vruchtvlees: wit, geel of rood. Veel witvlezige rassen staan er om bekend dat ze beter smaken dan de geelvlezigen, maar een nadeel is dat ze veelal slechter tegen transport kunnen.

Rozen zijn bloeiende planten die tot het geslacht Rosa behoren. Er komen ongeveer 300 soorten in het wild voor. Daarnaast bestaan er vele veredelde vormen (cultivars). De vrucht van de roos heet rozenbottel.

 

Sommige rozen hebben een aangename geur, bijvoorbeeld Rosa gallica, Rosa alba, Rosa damascena en Rosa centifolia. Deze soorten worden gebruikt in de parfumindustrie.

Rosa gallica is daarnaast van belang voor de farmaceutische industrie. De bloemblaadjes leveren diverse stoffen die voor medicinale doeleinden van belang zijn.

Van de vrucht van de roos, de rozenbottel, worden rozenbotteljam en -siroop bereid (Roosvicee). De jam is rijk aan vitamine C. Voor de bereiding van rozenbotteljam worden vooral de vruchten van de hondsroos (Rosa canina) gebruikt.

Geneeskundige werking:
wordt veelal gezien als een vrouwelijke olie (wordt gebruikt in parfums en gezichtscrèmes), is een erg dure olie, tegen vermoeidheid, versterkt slijmvliezen en weefsels. Werkt laxerend, kalmerend, antidepressief en geslachtsdriftbevorderend.

Vanille

Vanille is een smaakstof afkomstig uit de vruchten van de klimorchidee van het geslacht Vanilla. De naam komt van het Spaanse woord "vainilla", de verkleinde vorm van "vaina" (betekenis "schacht" of "peulschil"), oorspronkelijk het Latijnse "vagina". 

De vanille-orchidee (Vanilla planifolia) levert de specerij vanille(stokjes), die niet alleen wordt verwerkt in levensmiddelen, maar ook in onder andere tabak en parfum (het is een afrodisiacum). De plant komt oorspronkelijk uit Mexico, hoewel die nu bijna overal tussen de keerkringen wordt gekweekt. Madagaskar is een van de grootste producenten van vanille.

De vruchten van de plant (die eruitzien als peulen, maar botanisch gezien eigenlijk bessen) worden onrijp geplukt en vochtig verhit, daarna langzaam gedroogd, waardoor een fermentatieproces optreedt. Hierdoor verandert de onrijpe niet-aromatische vrucht in een zwart en glimmend vanillestokje met een fijne geur en smaak. De vanilline is daarvoor verantwoordelijk, een reukgevende stof die te zien is als fijne kristalnaaldjes (givre) op de buitenkant van het stokje. Wanneer een vanillestokje overlangs doormidden wordt gesneden, zie je binnenin kleine zaadjes, het zogenaamde vanillemerg. Zwart van kleur en zeer aromatisch. Vanille van zeer goede kwaliteit is Bourbonvanille, afkomstig van het eiland Réunion dat vroeger Bourbon heette.

Aan vanille wordt een eetlust opwekkende- en spijsvertering bevorderende werking toegeschreven.
Tevens wordt er wel eens beweerd dat vanille de hersenen stimuleert.

De Europeanen vermengden tabak met vanille en roken dit nog steeds, onder andere als pijptabak.
Tegenwoordig wordt van vanille het meest populaire ijs gemaakt. Ook de cosmetica-industrie maakt gebruikt van vanille, bijvoorbeeld voor parfum.

Witte roos

Lichaam: Is heel heilzaam voor de spijsvertering. Regelt de bloedsomloop en is goed tegen bloedarmoede. Is heel nuttig bij de behandeling van impotentie en geeft verlichting bij pms. Is fantastisch voor de droge en gevoelige huid. Verjongt en herstelt de huid.
Emotie: Roos is erotisch en sensueel. Pept het zelfvertrouwen op en brengt het gevoel van geluk en vrede.